maandag 28 november 2016

Vlinders in de buik

We merken het hier wel vaker, in kleine en minder kleine dingen. Ons huis is deel van ons gezin. Een personage dat mee de sfeer bepaalt, de stress, de blijdschap, de rust.

Enkele maanden geleden begon het. Er fladderde een vlinder in huis rond. Hij zocht zijn weg naar buiten, en Thomas hielp hem door hem in een potje te vangen en buiten te zetten. Sindsdien volgden er nog vele vlinders, en elke keer leken ze van binnen in huis te komen. Na de zesde of zevende vlinder, enkele dagen geleden, vond ik het echt wel bizar. Het is niet echt meer vlinderseizoen, en hoe komt het toch dat die vlinders van binnen lijken komen?


Gisteren ontdekten we dat onze zolder onder water stond (ach ja, 't is een keer iets anders. Op vlak van onder water lopen worden zolders altijd stiefmoederlijk behandeld.) En plots zagen we ze. Een stuk of vier vlinders, op zolder. Te wachten, te zitten, te fladderen. Weer eentje vond zijn weg naar buiten, langs het dakraam.


En toen wist ik het.

Ons huis heeft gewoon
vlinders in de buik.

dinsdag 15 november 2016

Een stopcontactcomplot?

Het zal ruim een maand na de eerste laag leem geweest zijn.
Ik wandel voorbij de kachel, en blijf verbaasd staan. Fronsend wijs ik naar de muur, ter hoogte van waar ooit een plintje zal komen. Thomas komt bij mij staan.
"Godverdomme", mompelt hij binnensmonds.
Even later liggen we allebei op onze knieën zachtjes te kloppen op de muur, op zoek naar een stukje dat hol klinkt.

Wat vooraf ging
Mathias van Het Leemniscaat komt over de vloer om te bespreken welke voorbereidingen we moeten treffen voor ze kunnen komen lemen. Alles afplakken. Alles, echt alles.
"Stopcontacten ook?"
Nee, dat is nu ook weer niet nodig, daar lemen ze mooi omheen.

Wat nog meer vooraf ging
Ondertussen twee jaar geleden hielp Thomas onze vrienden bij het leggen van de elektriciteit. Eerst de elektriciteit leggen, en nadat Het Leemniscaat daar zijn (schoon) werk gedaan had, ging Thomas mee de elektriciteit aansluiten.
Vloekend kwam hij terug thuis. Er was één kring die niet werkte. Die hij blijkbaar niet goed gelegd had. Hoe had hij zo'n fout kunnen maken?
Na een volle dag (en waarschijnlijk ook nacht) zich suf te piekeren over het "hoe kan dat nu" en het "hoe lossen we dat op?", begon hij zich langzaam te herinneren dat hij een stopcontact méér had aangelegd dan dat hij had aangesloten. Dat er dus eentje verdwenen was. Dicht geleemd, zo bleek.
Niet veel later kwam het verloren stopcontact terug tevoorschijn van achter een mooie laag leem.

En zo ook bij ons.

Nu beeld ik me zo in, Mathias, Ayco & co, dat jullie na elke leem-werf stiekem in jullie vuistje zitten te gniffelen over dat ene stopcontactje dat jullie verstopt hebben bij jullie klanten...

dinsdag 1 november 2016

Het Kopjescollectief staat voor u klaar!


En we zijn vertrokken!
Vanaf vandaag vind je op www.kopjescollectief.be ons webwinkeltje met ge-upcycled servies! De hele maand november vieren we feest, dus bij elke bestelling kan je een extraatje vinden.
De webwinkel bevat handbeschreven porselein. Elk stuk is uniek. Wanneer de webwinkel uitverkocht is, blijft die leeg tot... onze volgende schrijfbeurt ;-). Via instagram of via de nieuwsbrief (inschrijven op de site van de webwinkel) houden we je op de hoogte wanneer de winkel terug aangevuld wordt!

Schol!



vrijdag 28 oktober 2016

Altijd tijd... (deel 2)

Het is ondertussen iets meer dan een jaar geleden dat Het Kopjescollectief het licht zag. Toen schreef ik dat ik altijd wel tijd heb voor een nieuw project. Maar tijd is relatief. Het gaat eigenlijk om prioriteit. En prioriteiten, die wisselen nogal bij mij. Van week tot week ligt mijn focus wel ergens anders.

Kalligrafie
Kopjes
Illustreren
Druktechnieken
Bloggen
Tijd verprutsen
Houtsnijden
Naaien
Breien

Van alles wat. Toch is dat Kopjescollectief een constante geweest, het voorbije jaar. En dat resulteert nu in...

Een webwinkeltje!

Ziehier de aankondiging van onze kopjes zelf... (dit is mijn allereerste ervaring met stop-motion en monteren! Mijn excuses als het wat amateuristisch is...)



Over enkele dagen is het zover... dan openen de virtuele deuren van onze webwinkel zich. Je kan ons vanaf 1 november vinden op www.kopjescollectief.be.

maandag 10 oktober 2016

De Grote Verwaarlozing

Wat gebeurt er als je een chaoot en huishoudelijke ramp één jaar lang verantwoordelijk stelt voor het huishouden? 

Je zou kunnen zeggen dat het hier een leuk sociaal experiment betreft, of een format voor goeie TV waar Tante Kaat haar hart aan kan ophalen, maar niks is minder waar. Voor ons was het de bittere realiteit, en jammer genoeg een realiteit die nog niet helemaal ten einde is.

Aangezien ik de borsten heb en onze jongste nog volop borstvoeding krijgt, aangezien manlief degene is met het vaste inkomen, en hij verdorie goed is in huizen bouwen, kreeg ik de taak om het huishouden te beredderen terwijl hij aan ons huis werkte.

Het zal je niet echt verwonderen dat me dat niet goed af ging? Dat het - op z'n zachtst gezegd - rampzalig was? De chaos was zo overheersend dat ik overwoog om te verhuizen...

Ook onze tuin zag af. Niet alleen had de tuin het zwaar na zo'n verschrikkelijk nat voorjaar en dan de hitte die erop volgde. Toch was ik op een paar zeldzame momenten vol goeie moed begonnen aan het opnieuw aanleggen van enkele stukjes tuin.



Nu het najaar is, word ik met mijn neus op de feiten gedrukt: de stukjes die ik opnieuw zou aanleggen zijn ondertussen overwoekerd door wild gras. De enkele planten die er staan zijn niet meer te herkennen. Het gras dat ik ingezaaid had heeft ook het onderspit moeten delven voor zijn ruigere soortgenoten. En de bloemen... die schitteren door afwezigheid.


Vooral dat laatste maakt me erg ongelukkig. We hebben zelf bijen in de tuin en we weten dat de bijen het zo moeilijk hebben. Er wordt regelmatig om een bloem gevochten. En al wat er nu in bloei staat is één felgekleurde asterstruik.
De dahlia's zijn opgevreten door de slakken.
De anemonen hebben heel eventjes zielig één bloempje vertoond, maar komen nu niet meer uit de knop tevoorschijn.
De rozen doen het gelukkig wel goed met een derde bloei, maar de struik is nog te klein om echt van een bloemenpracht te spreken.
De clematis heeft gelukkig ook een tweede bloeiperiode gehad, maar weer... met slechts één bloem (wegens prille struik).
En laten we maar zwijgen over die buxusmot.




De mini-bloemenweide die ik voor de bijenkast aanlegde heeft bijzonder weinig bloemen getoond. De echinacea even verderop was ook helemaal overwoekerd geraakt en moest het loodje leggen. Die is ondertussen opnieuw aangeplant, maar alweer bijna uitgebloeid...



Kortom, het lijkt wel een doodse boel in de tuin en ik word er niet bepaald gelukkig van. Laten we hopen dat ik dit najaar nog tijd/prioriteit vind om het buiten onder handen te nemen, want volgende lente staan we weer paraat voor de eco-tuindagen van Velt!
(En binnen laten we het kot dan even verder dansen **pompidompidom**)


vrijdag 30 september 2016

De bio-ecologische verbouwing: On-ge-looflijk

Vandaag was het zover: ons huis werd in de leem gezet.

Elke keer als er iemand van Het Leemniscaat over de vloer kwam, zeiden ze dat dat hooguit een dagje werk ging zijn.
De ene was precies vergeten dat de muren van het "oude" huis ook meegerekend moesten worden, en de andere rekende precies nooit al onze "tierlantijntjes" mee. Thomas en ik aanhoorden dus altijd vol ongeloof hun planning.

Toen de dag tevoren Mathias nog eens binnensprong met de mededeling dat ze de volgende dag een tweetal uurtjes later gingen zijn, zagen wij het echt niet goed komen.

Maar daar stonden ze dan, rond half elf gok ik, met een ploeg van 7 man. Vol goede moed, want stuk voor stuk hadden ze zin om zich in onze bouw te laten gaan (joepie! organische vormen!).

Eventjes werd er gepolst dat het toch niet erg zou zijn als ze niet klaar zouden raken. Dat ze dan de eerstvolgende werkdag terug zouden komen. Dat dat dinsdag zou zijn.

Tot we duidelijk maakten dat het hier eigenlijk geen bouwwerf is, maar we hier ook wonen, leven, eten, spelen, en dat alles met twee kleine kinderen. Dat we het echt niet zagen zitten om drie dagen in de modder te leven.
"Juist ja. Dan moét het gewoon."

En het werk dat toen verzet werd, was onvoorstelbaar. Om 11u25 begonnen ze de leem te spuiten, na eerst nog wat voorbereidend werk mee te doen. Thomas werd onmiddellijk mee aan het werk gezet: hij heeft 3,5 big bags leem in de machine geschupt.

Eerst liep ik wat rond om foto's te trekken. En ik stond er met hartzeer naar te kijken. Het hele "oude" huis had ik voor een groot deel alleen geleemd, en nu zag ik 7 man zich op "mijn" huis storten. Het kriebelde zo hard. Tot ik even later naar hun werkbakken gestuurd werd om mijn materiaal te zoeken. De "tierlantijntjes", dat zou mijn taak worden! Heel even moest ik mijn schroom overwinnen om samen met Het Leemniscaat te werken, maar al snel had ik door dat ze het veel te druk hadden om op mijn vingers te kijken, en dat ik gerust af en toe wat raad kon vragen.
En op de tijd dat ik 3 Moorse bochtwerkjes en kantjes afwerkte, werkten zij het hele huis af. Vier uur na het opstarten van de leemmachine, was de klus geklaard. Ongelooflijk.
De opkuis achteraf ook best ongelooflijk. Zeker omdat Thomas die dan weer helemaal alleen gedaan heeft terwijl ik de kinderen ging ophalen en eten gaf. Tegen de tijd dat ze klaar waren voor hun bedjes, was het huis min of meer terug proper. (En min of meer is even proper als altijd, eigenlijk...)

Dit was nog maar de eerste laag. Over een dikke maand staan ze hier terug voor de tweede laag: de afwerking.

Eigenlijk kan ik nog steeds niet beschrijven hoe hard ik onder de indruk ben. Van het werk dat verzet is, maar vooral van het huis dat weer meer vorm heeft gekregen.