zondag 18 december 2016

Puzzelstukjes

Soms vallen de puzzelstukjes in elkaar. Dat kan een puzzel van Het Leven zijn, of toch een fase ervan. Of een puzzel van Banale Dingen.
Met veel geduld puzzelden we de laatste jaren aan zoiets banaals als een zetel. En gisteren viel het laatste stukje op z'n plaats.

Eerste stukje
Jaren geleden gingen we op zoek naar een betaalbare, toffe zetel. Natuurlijk kwamen we in Ikea terecht (en eigenlijk nergens anders). We keken, gingen zitten, kozen uit, betaalden en sleutelden. En vanaf die dag zijn we eigenlijk niet helemaal tevreden met onze zetel. Want, ik geef het toe, echt uitgebreid hadden we hem niet getest. Ik ging er niet met mijn voeten in zitten, zoals ik bijna altijd doe in een zetel. We gingen er niet in liggen - niet alleen en niet samen. We gingen er zelfs niet in hangen.
Dus toen we die dingen thuis allemaal wél deden, bleek het nogal een teleurstelling. Alleen ik slaagde erin om een 'zitput' te maken waar alleen mijn billen in pasten. Thomas nam vaak z'n toevlucht tot... de grond.

Tweede stukje
Toen ik zwanger terug kwam van Australië, moést en zou er een comfortabele zetel in de plaats komen. En wel meteen. We trokken dus terug naar Ikea. We keken, gingen zitten, liggen, hangen, kozen uit, keken in het koophoekje, vonden een afslag-exemplaar van de zetel die we in gedachten hadden (maar zonder hoes), bestelden een hoes na, en klaar is kees. We stockeerden de hoesloze zetel op zolder en wachtten af: vier weken en dan zou de hoes onze zetel compleet maken.
Een maand ging voorbij, en ik voelde het al in mijn kleine teen ofzo. Die hoes zou niet geleverd worden.
En mijn kleine teen had gelijk. De bestelling was zelfs compleet zoek geraakt in de systemen van Ikea. Dus werd de hoes nog eens besteld. En nog eens wachtten we geduldig, vier weken, op een hoes.

Die weer niet kwam.
En nog een keer niet.

Na drie maanden laadden we de hoesloze zetel in onze auto, brachten hem terug, vroegen (en kregen) vriendelijk ons geld terug en na wat zwanger gezeur en geklaag over hoe die zetel me toch hoog oplopende osteopathie-rekeningen bezorgde, ontfutselden we nog een tegoedbon voor het geleden ongemak.

We kwamen terug thuis en teleurgesteld nestelde ik me in mijn zitput.

Derde stukje
Ik was nog niet lang bevallen van Frauke toen ik een mailtje kreeg van een oud-klasgenootje uit het middelbaar. Om me proficiat te wensen met Frauke. En of ik een zetel wilde hebben, want ze ging verhuizen en hun zetel paste niet meer in hun interieur.
Mijn hart begon al sneller te slaan want als die vraag aan mij gesteld werd, zou het wel een bijzondere zetel moeten zijn. En ja hoor, het bleek zo'n art deco-achtige zetel te zijn! En ook al was er vele jaren in en rond de zetel geleefd, hij zat hemels beter dan onze Ikea-zetel.
Het feit dat we een aantal - professionele en minder professionele - meubelstoffeerders kennen deed ons geen seconde twijfelen om die oude zetel in ons gezinnetje op te nemen.


Vierde stukje
Vrienden van mijn zus hebben een design interieurstoffen winkel, of hoe omschrijf je zoiets. Ik wist dat ze regelmatig een stockverkoop van stoffen deden, omdat mijn zus namelijk nogal veel schone, zelfgemaakte kussens in huis heeft. Allemaal met stoffen uit die winkel. Dus deed ik een oproep aan mijn zus: 'laat me weten als ze dat nog eens doen, ik heb een hele zetel te stofferen!'
En weer een teleurstelling: dat er net een uitverkoop geweest was. En dat ze dat maar om de twee jaar doen...
Maar enkele maanden later kreeg ik het heuglijke nieuws dat de winkel van Brussel naar Gent zou verhuizen, en ze dus een volledige stockverkoop zouden houden. Ik baande me een weg door een ijsregen en een belegerd Brussel (enkele dagen na de aanslag in Parijs, namelijk),  en ik snuisterde door een hele hoop stoffen. Ik paste de beelden in mijn hoofd aan die zich al lang gevormd hadden van hoe de zetel eruit zou zien, en puzzelde een hele hoop stoffen bij elkaar. Het zou een "mix 'n' match" zetel worden, dat stond al vast. Want voor 22 euro aan kwaliteitsvolle stoffen voor een grote zetel, een armstoeltje en hier en daar nog een kussen, moest je alvast niet zeuren.

En dan begon de ontmanteling van de oude zetel. En het opbouwen ervan lieten we over aan een professional. Met mijn allegaartje aan stoffen ("... En de knoopjes allemaal in een verschillend kleurtje!" - "Ben je zeker? Maar echt? Je bent zeker?!").





En gisteren viel het allerlaatste puzzelstukje op z'n plaats. Een zetel, waar we geduldig op gewacht hebben. En die we dubbel en dik de moeite waard vinden!

En ja hoor, ik daag het lot uit door net nu aan zindelijkheidstraining te beginnen bij Frauke... 


De knoopjes hebben allemaal een andere kleur! Alleen zie je dat niet goed, omdat ze zo diep zitten...

Mix 'n' Match

Mix 'n' Match



Mix 'n' Match

vrijdag 16 december 2016

Uitstelgedrag of rijpingsproces

Mijn hoofd zit vol. Boordevol ideeën, plannen en zotte projecten. Ik heb ondertussen geleerd om veel van die ideeën een plaatsje te geven in mijn hoofd en ze er pas uit te halen als de tijd rijp is. Anders raak ik enorm gefrustreerd, maar het is gewoon onmogelijk om alles NU af te handelen.

Soms weet ik niet meer wanneer een idee me besloop. Dan weet ik alleen nog dat het er geduldig zit, in mijn hoofd. Omringd door honderden andere ideeën, geduldig wachtend tot het eruit mag komen. Een rijpingsproces, als het ware.

Onderstaand idee zat zo al een jaar of 4, misschien langer, in mijn hoofd. Een eerste ruwe, kleine schets stond al een jaar of 3 op papier. En dan plots, komt alles in een stroomversnelling. Dan slaag ik er toch in om opeens tegen een deadline aan te werken. Want wist ik niet al weken op voorhand dat de afwerkingslaag van de leem zou komen? Dat dat hét cruciale moment was om mijn plan ten uitvoer te brengen? Dit ruikt eerder naar uitstelgedrag...

Op de avond voor ze kwamen lemen maakte ik eindelijk mijn definitieve schets op ware grootte, en twee dagen later begon ik eraan. Na een 5-tal uren werk en 2 sponsbeurten, is dit het resultaat...




Zo. Nu weet iedereen dat het hier vonken geeft als er ten huize Sig!s gekust wordt. Anders krijgen we onze kachel niet aan.

Ik dacht te wachten om dit te posten tot ik mijn timelapsefilmpje af had. Maar aangezien dat nogal geknoei is, gaan we daar niet meer op wachten. Wie weet deel ik het later nog wel eens...


maandag 28 november 2016

Vlinders in de buik

We merken het hier wel vaker, in kleine en minder kleine dingen. Ons huis is deel van ons gezin. Een personage dat mee de sfeer bepaalt, de stress, de blijdschap, de rust.

Enkele maanden geleden begon het. Er fladderde een vlinder in huis rond. Hij zocht zijn weg naar buiten, en Thomas hielp hem door hem in een potje te vangen en buiten te zetten. Sindsdien volgden er nog vele vlinders, en elke keer leken ze van binnen in huis te komen. Na de zesde of zevende vlinder, enkele dagen geleden, vond ik het echt wel bizar. Het is niet echt meer vlinderseizoen, en hoe komt het toch dat die vlinders van binnen lijken komen?


Gisteren ontdekten we dat onze zolder onder water stond (ach ja, 't is een keer iets anders. Op vlak van onder water lopen worden zolders altijd stiefmoederlijk behandeld.) En plots zagen we ze. Een stuk of vier vlinders, op zolder. Te wachten, te zitten, te fladderen. Weer eentje vond zijn weg naar buiten, langs het dakraam.


En toen wist ik het.

Ons huis heeft gewoon
vlinders in de buik.

dinsdag 15 november 2016

Een stopcontactcomplot?

Het zal ruim een maand na de eerste laag leem geweest zijn.
Ik wandel voorbij de kachel, en blijf verbaasd staan. Fronsend wijs ik naar de muur, ter hoogte van waar ooit een plintje zal komen. Thomas komt bij mij staan.
"Godverdomme", mompelt hij binnensmonds.
Even later liggen we allebei op onze knieën zachtjes te kloppen op de muur, op zoek naar een stukje dat hol klinkt.

Wat vooraf ging
Mathias van Het Leemniscaat komt over de vloer om te bespreken welke voorbereidingen we moeten treffen voor ze kunnen komen lemen. Alles afplakken. Alles, echt alles.
"Stopcontacten ook?"
Nee, dat is nu ook weer niet nodig, daar lemen ze mooi omheen.

Wat nog meer vooraf ging
Ondertussen twee jaar geleden hielp Thomas onze vrienden bij het leggen van de elektriciteit. Eerst de elektriciteit leggen, en nadat Het Leemniscaat daar zijn (schoon) werk gedaan had, ging Thomas mee de elektriciteit aansluiten.
Vloekend kwam hij terug thuis. Er was één kring die niet werkte. Die hij blijkbaar niet goed gelegd had. Hoe had hij zo'n fout kunnen maken?
Na een volle dag (en waarschijnlijk ook nacht) zich suf te piekeren over het "hoe kan dat nu" en het "hoe lossen we dat op?", begon hij zich langzaam te herinneren dat hij een stopcontact méér had aangelegd dan dat hij had aangesloten. Dat er dus eentje verdwenen was. Dicht geleemd, zo bleek.
Niet veel later kwam het verloren stopcontact terug tevoorschijn van achter een mooie laag leem.

En zo ook bij ons.

Nu beeld ik me zo in, Mathias, Ayco & co, dat jullie na elke leem-werf stiekem in jullie vuistje zitten te gniffelen over dat ene stopcontactje dat jullie verstopt hebben bij jullie klanten...

dinsdag 1 november 2016

Het Kopjescollectief staat voor u klaar!


En we zijn vertrokken!
Vanaf vandaag vind je op www.kopjescollectief.be ons webwinkeltje met ge-upcycled servies! De hele maand november vieren we feest, dus bij elke bestelling kan je een extraatje vinden.
De webwinkel bevat handbeschreven porselein. Elk stuk is uniek. Wanneer de webwinkel uitverkocht is, blijft die leeg tot... onze volgende schrijfbeurt ;-). Via instagram of via de nieuwsbrief (inschrijven op de site van de webwinkel) houden we je op de hoogte wanneer de winkel terug aangevuld wordt!

Schol!



vrijdag 28 oktober 2016

Altijd tijd... (deel 2)

Het is ondertussen iets meer dan een jaar geleden dat Het Kopjescollectief het licht zag. Toen schreef ik dat ik altijd wel tijd heb voor een nieuw project. Maar tijd is relatief. Het gaat eigenlijk om prioriteit. En prioriteiten, die wisselen nogal bij mij. Van week tot week ligt mijn focus wel ergens anders.

Kalligrafie
Kopjes
Illustreren
Druktechnieken
Bloggen
Tijd verprutsen
Houtsnijden
Naaien
Breien

Van alles wat. Toch is dat Kopjescollectief een constante geweest, het voorbije jaar. En dat resulteert nu in...

Een webwinkeltje!

Ziehier de aankondiging van onze kopjes zelf... (dit is mijn allereerste ervaring met stop-motion en monteren! Mijn excuses als het wat amateuristisch is...)



Over enkele dagen is het zover... dan openen de virtuele deuren van onze webwinkel zich. Je kan ons vanaf 1 november vinden op www.kopjescollectief.be.